Зија Абај од Тунџели, живее на остров на езерото Кебан Дам, каде што засади илјадници садници од дрвја во спомен на неговата сопруга која почина пред многу години. Осумдесет и тригодишниот Зију беше многу тажен од пожарите што ја опустошија Турција, бидејќи, како што рече, сите тие биле негови деца. Роден во турското село Чакирбахче, по долга трговија во Елазиг, Зија се пресели во турскиот град Ескишехир со сопругата и децата на млада возраст.
Откако ја загуби сопругата во сообраќајна несреќа во 1995 година, тој се врати во родниот Тунџели. Се населил на островот, што го видел кога крстарел по езерото со својот брод. Тој на островот засадил овошки во спомен на неговата покојна сопруга. Абај, со својата љубов кон природата, засадил сув остров со четири илјади дрвја и поголемиот дел од времето го поминува меѓу стеблата од јаболка, калинки, праски, грозје, ореви, дуњи и цреши. Иако веќе е во доцните тинејџерски години, Зија, кој е посветен на грижата и наводнувањето на дрвјата, локалните жители го споредуваат со ликот на романот „Робинзон Крусо“, па затоа го нарекуваат „Робинсон Зија“.
Овој осумдесет и тригодишник секое утро го напушта својот дом во соседството и се упатува кон островот. Тој стигнува до брегот на браната по три километри пешачење, се качува во чамец и се упатува кон островот. За дваесет минути со брод пристигнува во својата оаза. Колку Зија ги сака дрвјата, зеленилото и природата покажува и фактот дека кога започнаа шумските пожари во Турција, овој 83-годишник не спиел седум дена. – Многу ми е жал за шумата.
Го следам развојот на настаните околу пожарите колку што е можно повеќе. Сакам само едно од мојата држава. Луѓето не треба да бидат едни против други. Ако луѓето се едни против други, ќе се вратиме сто години наназад. Мој совет до луѓето е да садат дрвја. Дрвјата и шумите се она што не одржува во живот и ни дава енергија, рече Зија. Нека луѓето садат бадеми, вели Зија, бидејќи дрвото дава енергија и ги одржува луѓето во живот. Објаснувајќи дека без дрвја нема да има живот, 83-годишниот Зија додава дека ниедно живо суштество, не само човек, не може да преживее без шума. – Ниту елен, ниту патки, ниту мечки не можат да преживеат.
Сите живи суштества живеат благодарение на шумата, рече Зија. Зија засади 4.000 дрвја на својот остров. Сите тие дрвја се, вели тој, и негови деца. Но, тој не би застанува тука, ако може, како што вели овој осудесет годишњак, би го пошумил целиот свет. – Без разлика каде се наоѓа дрвото или во која било земја, кога гори, јас се противам. Дрвјата припаѓаат на човекот и на сите живи суштества.
Луѓето нека ја поддржат државата и заедно да садат дрвја. Нека нашите дрвја повторно се радуваат и нека си го најдат своето место. Моето срце изгоре поради овие пожари. Се изгубив и секогаш седам и плачам. Се рушам и заборавам на себе. Дрвото е моето битие. Растам дрво и ми даваат надеж. Кога се смеам со нив, лисјата им позеленуваат. Кога ќе се налутам, нивните лисја паѓаат на земја. Дрвјата се мои деца. Имам четири деца и 4.000 дрвја. Затоа што, тие дрвја се и мои деца, заклучува Зија Абај.
