Поранешниот шеф на Националниот преоден совет (НПЦ) (National Transitional Council (NTC), Мустафа Абдул Џалил (Mustafa Abdul Jalil), потврди дека не му е жал што ангажирал надворешни сили за соборување на полковникот Муаммер Гадафи (Muammar Gaddafi).
Абдул Џалил (Abdul Jalil) за либиската телевизија „Алхадат“ („Alhadath“) изјави дека не се срамел да побара помош од странски сили за соборување на Муаммер Гадафи (Muammar Gaddafi), велејќи дека ако може да го врати времето, тој „ќе стори сé што е во негова моќ да го собори, дури и со помош на христијани и Евреи“.
Либиски службеник го скрши молкот за да одговори на партиите кои рекоа дека „наредил погубување на Абд Ал-Фатах Јунис (Abd Al-Fattah Younis), поранешен началник на либиската армија, на 28 јули 2011 година.
Абдул Џалил (Abdul Jalil) негираше каква било вмешаност во атентатот, велејќи дека оној што ќе го обвини за тоа мора да презентира докази пред надлежните органи.
Тој го обвини Јунис (Younis) за соработка со либиската армија и поранешниот режим, наведувајќи дека неговото одбегнување е само маневар на либискиот режим за репродукција на длабока држава во Либија (Libya). Абдул Џалил (Abdul Jalil) во интервју за либиската телевизија „Алхадат“ („Alhadath“) во врска со електронската пошта на Хилари Клинтон (Hilary Clinton) рече дека истрагата покрената против повеќе од 26 осомничени не го вклучува, што укажува на тоа дека тој претходно бил испрашуван во овој случај.
Тој исто така ја обвини бригадата „Абу Обеида бин Ал-Џарах“ („ Abu Obeida bin Al-Jarrah“) , предводена од Ахмед Бухтала (Ahmed Boukhtala), за убиство на Јунис (Younis) и неговите двајца придружници.
Бухтала (Boukhtala ) е еден од обвинетите за напад на американската амбасада во Бенгази (Benghazi) во 2012 година, што резултираше со смрт на четворица Американци, меѓу кои и американскиот амбасадор Кристофер Стивенс (Cristopher Stevens). Така, американските сили подоцна го уапсија во Либија (Libya).
Генерал-мајор Абдел Фатах Јунис (Abdel Fattah Younis) служеше како висок воен функционер и министер за внатрешни работи за време на Гадафи (Gaddafi), пред да се приклучи на народното движење во февруари 2011 година.
Откако протече е-поштата на Клинтон, семејството на Јоунис откри дека случајот со атентатот е предаден на Меѓународниот кривичен суд (МКС).
Во е-поштата на Клинтон (Clinton) се вели дека Абдул Џалил (Abdul Jalil) наредил апсење на Јунис (Younis), кој бил погубен веднаш откако бил приведен од страна на НТЦ.
Испуштената преписка открива и дека Абдул Џалил (Abdul Jalil) и неговите приврзаници шират гласини за ликвидација на про-Гадафи силите на од страна на Јунис (Younis) и интеграција во единиците на НТЦ, додавајќи дека нема индикации дека либискиот премиер Махмуд Џибрил (Mahmoud Jibril), Абдел Хафиз Гога (Abdel Hafiz Ghoga) или Абдеселам allалуд (Abdessalam Jalloud) учествувале во погубувањето на генералот.
Во е-поштата се дискутираше за улогите на либиските клучни играчи по револуцијата во 2011 година, ставовите на поранешниот премиер Абдурахим Ал-Кеиб ( Abdurrahim Al-Keib), поранешниот претседател на Генералниот национален конгрес (ГНЦ) (General National Congress (GNC)) Мухаммед ел-Мегариф (Mohammed El-Megarif) и поранешниот премиер Али Зеидан (Ali Zeidan) во врска со вооружените движења и атентатите врз американскиот амбасадор од страна на милиција во Бенгази (Benghazi) и преговори со Саиф Ал-Ислам Гадафи (Saif Al-Islam Gaddafi) пред соборувањето на неговиот татко, покрај улогата на НАТО (NATO), Франција (France), Велика Британија (United Kingdom) и Египет (Egypt) во кризата.
Во времето кога тој пребегна од армијата на 20 февруари 2011 година, Јунис (Younis) беше назначен за министер за внатрешни работи, командант на специјалните сили, во кој беа вклучени 4.000 војници и командант на источниот регион.
На денот на атентатот, Јоунис бил водач на скоро 22.000 бунтовници.
Јунис (Younis) одигра голема улога во поддршката на вооружената револуција што заврши со смртта на Гадафи (Gaddafi) на 20 октомври 2011 година, со воспоставување на јадрото на Националната армија и прецизно утврдување на ударите на НАТО (NATO) врз силите на Гадафи (Gaddafi) во неколку градови.
Тој вешто успеа да ги убеди западните земји да им дадат оружје на бунтовниците.
„Dubai-Portal“
„MEMO“
