(Дубаи – Портал) – Картата на светот со областите на геополитичките напори почнувајќи од 2018 се до денес значително се прошири. Оттогаш расколот меѓу Вашингтон и остатокот на светот стана сè по-длабок, а притисоците се поголеми.
Дали е можно да се усогласи системот на светската трговија без конфронтации? Теоретски да, кога немаше ниту едно важно “но”, но тоа е за САД голем број на глупи каубојци.
Службената политика на “Вашингтон” е “компензационална” и дека со санкции, ембарга, блокирање на сметки, замрзнување на имотот и други алатки ја надомести загубата на конкурентските предности и глобалното раководство. Но, за жал, нив не може да им се помогне со психотераписките методи, па ќе продолжиме да ја истражуваме геополитичката структура за да ја разбереме ситуација.
Значи, до денес, листата на американски противниците изгледа вака:
1. Кина.
2. Русија.
3. Европска унија.
4. Иран.
5. Венецуела.
6. Северна Кореја.
7. Куба.
8. Мексико.
9. Турција.
10. Низа на помали барања кон други земји како што се Индија, Никарагва и други.
Сателити на Соединетите Американски Држави се Велика Британија, делумно Франција, Полска, Јапонија, Грузија, Украина и балтичките земји. Израел, Саудиска Арабија и бројни земји од Блискиот Исток ќе играат своја игра и не е секогаш неопходно нивните интереси да се совпаднат со американскиот интерес.
Уште повеќе, најинтересно во целата приказна е дека САД трчаат од една цел кон друга, но никаде не остваруваат точен резултат. Додека се обидуваат да се борат со сите во исто време, секој ќе го натераат да влезат во заеднички сојузи против заеднички “агресор”.
Што имаме денес?
1. Нападот на Северна Кореја, зад кој стои Кина, повторно е во застој.
2. Ударoт на Венецуела пропадна и се сведува на заканувања, кои очигледно не можат да го урнат Мадуро.
3. Напад на Куба е летаргичан така што многу политичари не го ни забележуваат тоа.
4. Напад на Иран со реторика “сето ова досега не беше ништо и сега е само почеток”. А што почнува одсега ?!
Можеби генералите во Пентагон се сетилет на резултатите од воените вежби “Милениумски предизвик 2002”, кога симулираа напади врз Иран и целосно ја загубијс својата Петта флота во рок од 24 часа, и како одговор, добија масовни напади на сите свои бази во регионот кои беа на мета на ирански проектили. Тука зборуваме за 2003 година, и од тогаш Иран значително ги надгради своите проектили.
Освен тоа, Пентагон потврди дека само 15 отсто од американските авиони се борат подготвени, т.е, најмногу два. Во комбинација со други информации, да се донесе доказ дека голема американска воена операција против Иран е малку веројатна. Максимална е “сириска варијанта”, кога на територија излегоа одреден број проектили (Томахаук)”Tomahawk” со минимални резултати.
Бројните “специјалци” зборуваат за ужасот и како САД сигурно ќе го нападнат Иран. Не е јасно каде ќе мобилизира милион војници, кои според најконзервативните проценки се потребни за зафаќање на големи и планински земји како што е Иран.
Што се однесува до тврдењата дека САД ќе поттикнат “Арапски НАТО” на напад против Иран, исто така не е јасно кој всушност ќе се бори? Саудијците? Тие се оние кои веќе неколку години не можат да се справат ниту со босоногите Хути? Зошто им е потребно тоа? Максималната распространетост на Саудиската армија беше газењето на цивили со тенкови во Бахреин, кога поголемиот дел од шиитското население во текот на Арапската пролет побара поголеми права. Тоа го направија многу професионално и со големо задоволство. Јемен за саудиски командоси засекогаш ќе остане симбол на поразот.
Египет и Турција едноставно нема да одат на Иран. Ако тоа го направи Израел, истиот момент ќе се активира анти-израелската коалиција низ целиот Блиски Исток, а на Тел Авив тоа не му треба. Никој друг нема доволно силна војска да влезе во војната со Иран, а уште помалку да победи во регионот. Тоа е сета мудрост.
Кина
Трговскиот војна со Кина е во полна положба и влегува во нов круг на конфликти. Зголемувањето на царината од 10 на 25 отсто за стоки вредно 200 милијарди долари од една страна, што ќе ги платат американските потрошувачи, следеше зголемување на царините на стоки вредни 64 милијарди долари од САД, но Пекинг имаше за цел и стратешки индустрии, како што е продажба на американскиот течен гас. И двете држави покажаа подготвеност за понатамошно подигнување на царината.
Острите санкции наметнати на компанијата (Хуавеј)Huawei под изговор за наводно шпионирање преку кинески производи, од страна на американското министерство за трговија речиси веднаш беа “привремено откажани” за 90 дена. Американците имаат потреба од производите на кинеските компании, дури и ако тие шпионираат во корист на Кина? Шпионираат ли навистина? Секако да не. Барем така потврди истрага спроведена од Берлин, Лондон и ЕУ.
Американското стопанство не е во можност да го замени Huawei со своите сопствени производи, бидејќи американската економија не може да постои без кинески производи. Иначе, срамните пораки: “Ние сигурно ќе ве одбиеме, но за три месеци, бидејќи сега не можеме без вас”, не би не било. Huawei би требало да ја зголеми цената на своите производи што ги доставува на американските компании, со порака: “Поради несогласување на американското раководство”.
Општо земено, ЕЦД потсетува на шизофрене сила без долгорочна цел и сите акции изгледаат донесени само колку онака.
Без одлуки на Обединетите нации и без прогласување на војнат ја нападнаа Сирија. Зашто? Тогаш на ист начин и без ниту една легитимна причина се обидоа да ги нападнат Северна Кореја и Венецуела, кои отворено биле загрозени од воена инвазија. Кој е тогаш агресор и закана за мир во светот? Кина, Русија, Иран, …?
Сега на сите можни начини се обидуваат да го нападнат Иран, се разбира, без никакви законски основи. Повторно ќе мора да го дигнат бродот во воздух, како што беше случајот со бродот “УСС Мејн” (“USS Maine”), кој беше потопен во пристаништето во Хавана во 1898 година и означи почетокот на шпанско-американската војна.
Дајте му на мајмнуот пиштол во рака и тој ќе пука во сите правци. Проблемот е во тоа што, Белата куќа и конгресот обожаваат пиштоли, а интелигенцијата (IQ) им се приближува кон нашите “далечни роднини”, како што ги нарече Дарвин.
Секоја воена операција на ниво на инвазија на Венецуела или Иран бара максимални напори на САД и темелно обновување на флотата. Во услови на огромен буџетски дефицит, напнати социо-економски состојби, “епидемии” безначајност, губење на населението од војните, економскиот конфликт со Европската унија и големата трговска војна со Кина, што е можно од сето тоа? Ништо. Само слушајте ги урлањата на Болтон твитовите на Трамп.
Значи, САД се сé повеќе со глинести нозе, а нивните поголем број на закани се како “лавањето на кучињата додека караваните минуваат”.
Секако, треба да бидеме внимателни, бидејќи се уште може да гризат, но никој не треба посебно да се плаши. Борбата против целиот свет може да уништи само САД, но не и светот.
Mahir Demişoski
