После денешната средба со рускиот премиер Дмитриј Медведев, неговиот бугарски колега, Бојко Борисов, сите противници на рускиот гасовод “Турски тек”, ги нарече предавници извести бугарскиот медиуми Днес.
Бојко Борисов изјави дека Бугарија мора да ги зачува испораките на гас а дека противниците на изградбата на гасоводот на бугарската територија се национални предавници. Тие сакаат нашите инвестиции да бидат погребани во земјата а ние сакаме да изградиме целосно транспарентен центар, изјавил бугарскиот премиер, велејќи: “Дозволете ми да им објаснам на оние кои го критикуваат балканскиот гасен центар. Бугарија не сака нови количини на гас. Ама, кога руските испораки на гас до Турција (гасоводот низ територијата на Украина продолжува низ Бугарија) заврши, нашите цевки ќе останат празни. И што ќе направите тогаш? Затоа Бугарија сака барем да го зачува она што го има. ”
Пред тоа, бугарскиот премиер во Софија оствари средба со својот руски колега, Дмитриј Медведев, и немаше што да се каже за конкретните планови за проширување на гасоводот Турски тек преку бугарската територија, иако речиси е сигурно дека ова прашање е во фокусот на меѓусебните разговори. Сепак, рускиот премиер официјалниот став на Москва јасно го изнесе пред два дена, во интервју за извесен бугарски медиум, кога рекол: “Новата цевка не смее да ја повтори тажната судбина на” Јужен тек “. Затоа одлуката за проширување на гасоводот Турски тек зависи од способноста на Софија да добие цврсти гаранции дека Европската унија нема да ги попречи плановите за испорака на гас преку тој гасовод “.
Потсетуваме дека бугарската компанија за гас Bulgartransgaz неодамна донесе одлука за изградба на гасовод од границата со Турција, преку територијата на Бугарија, до границата со Србија, во должина од нешто повеќе од 470 километри.
Тоа е врска со руско-турскиот гасовод “Турски тек”, чија втора цевка е наменета за земјите од Европската унија, доколку Брисел е заинтересиран за тоа. Имено, откако Русија, се “изгоре” со гасоводот Јужен тек, ги промени правилата на играта и ги префрли сите обврски за изградба на идните гасоводи во странство до земјите преку кои ќе помине низ територијата.
На овој начин, Москва, покрај намалувањето на сопствените финансиски ризици, се прилагодува на т.н. гасна директива од третиот енергетски пакет на ЕУ, со кој се забранува една компанија да снабдува гас со ЕУ, а во исто време да биде сопственик на гасоводот преку кој е испорачан.
Последниот проект кој работи на претходниот модел, додека тоа формално било можно, е “контроверзениот” гасовод “Сверни Ток 2”, кој ќе ги поврзува Русија и Германија, во кои “Газпром” ќе биде единствениот снабдувач на гас и сопственик на гасоводот.
Бугарија, официјално, не мора да побара никаква специјална дозвола за изградба на гасоводот од Брисел (критериумот за споменатото поделба на гасот и гасот во овој случај е веќе обезбеден), но Русија стравува дека ЕУ подоцна да го ограничи количеството на рускиот гас кој ќе се доставува преку него т.е стравува гасоводот да не биде максимално искористен во однос на неговиот капацитет, што се случувало со веќе изградениот “Северниот поток”, кој речиси никогаш не работел со полн капацитет токму заради таквите административни ограничувања на сметка на “Гаспром”.
Апсурдот во целата оваа “бугарска приказна” е дека токму премиерот Бојко Борисов, кој беше главната личност задолжена за “на далечинско управување” на Брисел и Вашингтон, кој на крајот (да бидам искрен и да признаам – сеуште не посакуваат) поради избувнувањето на украинската криза, проектот за гасоводот “Јужен тек”, чија изградба е веќе де факто отворена. Меѓутоа, Бојко Борисов (но и целиот државен врв на таа земја) минатата година во Москва пред рускиот претседател Владимир Путин и телевизиските камери јавно излезе “расфрла пепел“ заради овој чин. Апсурдот беше поголем со тоа што Бугарија во тоа време претседаваше со Европската унија. Во тоа време Борисов беше малку лут, велејќи дека беспомошно ги следел неговите енергетски проекти со Русија и понатаму да бидат изградени од истите членови на сојузот на ЕУ или НАТО, како што се Германија и Турција, и дека Бугарија за нејзиното повлекување од стратешки енергетски проекти ја добила оваа бројка ситнеж во својот џеб . Бугарија, исто така мора да се каже, освен од “Јужен тек”, тогаш се откажа и од веќе договорената изградба на својата атомска централа во градот Белене, која требаше да биде изградена од рускиот “Росатом”.
Русите веќе изградиле придружна инфраструктура, станбени згради за идните вработени, детска градинка итн., Но на крајот сè се распадна поради притисокот од Брисел до Софија.
Но можеби најлошото за сето ова е тоа што Бугарија за нејзината безусловна соработка за возврат не доби ништо. Се разбира, ако не го сметаме изграденото фудбалско игралиште во центарот на Белене, над кое денес ЕУ со гордост стагнира.
Единствениот проблем е што повеќе нема играчи на игралиштето, бидејќи младите луѓе од тој град, во меѓувреме, во голема мера се емигрирале во странство – “трбухом за крухом“.
Несреќната околност во оваа несреќна приказна е дека бугарскиот премиер го сфатил проблемот и грешките што ги направил штета и не на самиот себе си, бидејќи тој е најмалку важен тука, туку за неговата земја и за својот народ. Токму заради тоа “капа долу” за Борисов и неопходното почитување за покајничкото дело, што сигурно никогаш не е лесно, бидејќи на секого му е тешко јавно да ја признае грешката, а тоа е разбирливо за луѓето! Но, за жал, постојат слични политичари на исток од ЕУ (а не само таму) на кои покајувањето и барањето прошка од своите народи за сето свое зло кое им го направиле потполно се сосема непознати концепти.
