Нападот рано наутро на Соединетите Држави беше насочен кон три клучни ирански нуклеарни постројки – Фордоу, Натанц и Исфахан. Според американскиот претседател Доналд Трамп, нападот бил „многу успешен“ и сите авиони безбедно се вратиле од иранскиот воздушен простор. Пентагон, наводно, користел невидливи бомбардери Б-2 и огромни бомби „бункер-разбивачи“ за да навлезат во длабоко вкоренети цели како Фордоу.
Нападите доаѓаат по неколкудневни тензии и дипломатски ќор-сокак околу иранската нуклеарна програма. Администрацијата на Трамп тврди дека ова е „ограничен удар“ чија цел е само нуклеарна инфраструктура, а не поширока воена конфронтација. Сепак, оправдувањето дека таквите напади можат да „иницираат дипломатија“ изгледа сомнително и опасно, особено во регион полн со латентни конфликти.
Иранските власти ги потврдија нападите и активирањето на противвоздушната одбрана, но тврдат дека не е причинета значителна штета бидејќи објектите биле евакуирани порано и бил преместен највредниот нуклеарен материјал. На социјалните мрежи и официјалните канали, иранските власти се обидоа да ги минимизираат ефектите од штрајкот, а експлозии се слушнаа во градот Ком, во близина на Форд.
Израел, според израелските власти, бил во целосна координација со САД за нападот и веднаш ги засилил безбедносните мерки низ целата земја, вклучително и забрана на училишта, работа и јавни собири – како очигледна подготовка за можен одговор од Иран. Израелските политичари, како што е поранешниот министер за одбрана Јоав Галант, го фалат потегот на Трамп како „храбар чин за целото човештво“.
Реакциите во САД беа поделени. И додека републиканскиот сенатор Линдзи Греам ја поздравува одлуката како „точна“, други републиканци, како Томас Маси, предупредуваат дека тоа е направено надвор од процедурите и Уставот. Демократите главно предупредуваат на ризикот од ескалација и САД да бидат вовлечени во уште една „бескрајна војна“.
Критично, овој потег на администрацијата на Трамп – направен речиси ненадејно, без претходна дебата во Конгресот и надвор од меѓународното право – не може да се нарече одговорна надворешна политика. Поттикнувањето на дипломатијата со бомбардирање на критичната инфраструктура на Иран изгледа повеќе како провокација отколку како пат кон мирот. Пред се, останува прашањето: дали ова навистина беше стратешки маневар во интерес на глобалната безбедност или политички спектакл во мандатот на претседател познат по своите непредвидливи и еднострани одлуки?
Трамп најави обраќање до нацијата, а по денешните настани, Блискиот Исток влегува во уште еден потенцијално опасен циклус на нестабилност. Меѓународната заедница повторно е нем гледач додека Соединетите Држави и нивните сојузници ги менуваат правилата на играта – со бомби наместо со преговори.
