По 13 години крвопролевање и страдање, се отвори сосема нова страница не само во Сирија, туку и во целиот регион. Сирискиот народ сега ја има потребната волја да ја одреди својата иднина. Како Турција, како што не ги оставивме сами нашите браќа и сестри од Сирија во нивните најтешки и очајни денови, така и во новиот период ќе им ја пружиме потребната поддршка. Ова отворено му го кажав на мојот драг брат и на неговата делегација – ова се зборовите на турскиот претседател Реџеп Таип Ердоган за време на прес-конференцијата по неговата средба со привремениот сириски претседател Ахмед ал Шара во Анкара, во вторник, 4 февруари.
Ова беше втора меѓународна посета на привремениот претседател на Сирија, кој со турски претседателски авион долета од неговиот прв – во Саудиска Арабија, каде што се сретна со престолонаследникот Мохамед бин Салман, а исто така изврши и умра со неговата сопруга.
Историската посета на Ал Шара на Анкара, што се однесува до странските медиуми, беше донекаде во сенка на средбата Трамп-Нетанјаху во Вашингтон, по која Трамп јавно ги објави своите сомнабулистички идеи за американска анексија на Газа и етничкото чистење на Палестинците како камен-темелник на „мирот“ во Западна Азија. Сепак, тоа не е помалку значајно за судбината на регионот.
Турција е навистина најактивната земја кога станува збор за стабилизирање на разурната Сирија. Првите странски претставници кои го посетија Дамаск беа шефот на турското разузнавање, Ибрахим Калин, а набргу потоа и министерот за надворешни работи Хакан Фидан. Претседателот Ердоган им нареди на сите владини оддели да ги испитаат начините како да и помогнат на Сирија да застане на нозе. Оваа помош е сеопфатна, почнувајќи од совети за добро владеење и владина структура, преку обновување на енергетскиот сектор, со особено внимание на обновувањето на електричната инфраструктура, до воената соработка.
Турски експерти биле неколку пати во Сирија за да ја испитаат ситуацијата со електрична енергија и да направат планови да го доведат снабдувањето на прифатливо ниво (Дамаск моментално има еден час електрична енергија дневно).
Од сето ова, јасно е дека не недостигале теми за разговор меѓу двајцата лидери, што се виде и од должината на средбата. Три и пол часа се прилично долги, но разбирливи со оглед на бројот на теми што требаше да се обработат, што може да се вклопи во клише реченицата дека се разговарало за „заеднички мерки за обнова на сириската економија, постигнување стабилност и безбедност“.
Во центарот на она што еуфемистички се нарекува безбедносни прашања, воена соработка и заедничка борба против тероризмот е всушност терористот Франкенштајн што САД го собраа и го шират низ третина од сириската територија. Иако може да се жонглира со низа кратенки, кои всушност се користат за стројство, станува збор само за т.н. На Курдистанската работничка партија (ПКК) под различни псевдоними.
Турција не може да дозволи „Терористан“ или „ПККистан“ долж нејзината граница со Сирија, исто како што (новата) Сирија не може да дозволи терористичка организација која наводно претставува приближно пет проценти од сириското население (Курди) да окупира 30 проценти од територијата со најбогати ресурси.
Турција веќе беше подготвена воено да интервенира за да ја елиминира оваа закана и за стабилноста и територијалниот интегритет на Сирија и нејзината безбедност, но новите сириски власти побараа одредено време за да се обидат да преговараат со терористичките милиции под името „чадор“ на Сириските демократски сили (СДФ) – гореспоменатите американски Франкенштајн – или да се откажат од вооружувањето на сириската армија.
Ал Шара вети дека нема да има ПКК на сириска територија. Но по пристигнувањето во Анкара изјави дека е песимист за преговорите.
Дека овие преговори не одат никаде, можеше да се види од интервјуто што Илхам Ахмед, копретседавач на Извршниот совет на автономната администрација на северна и источна Сирија (Ројава), го даде за „Ерусалим пост“ три дена пред пристигнувањето на Ал Шара во Анкара. Имено, Ахмед, кој е функционер на Партијата за демократски сојуз (PYD – што е само уште еден, сириски, псевдоним на ПКК), во тоа интервју отворено се заканува со граѓанска војна. Зборувајќи за различното сириско население, тој вели: „Значи, ако некој одеднаш дојде да ги собере или обедини сите овие луѓе во еден систем, тоа ќе го отвори патот за внатрешна граѓанска војна. Тоа нема да биде прифатливо за различни делови на Сирија“.
Зошто унитарна Сирија не би била прифатлива за сите што живеат во неа, кога таа постои како таква откако ја измислија Сајкс и Пико, не е сосема јасно, но не треба да се очекува новинарот да постави тешко прашање, имајќи предвид дека дојде на интервју само со една порака – Израел мора да биде вклучен во безбедноста на Сирија, вели Илхам. Патем, ова е, како што дознаваме од „Џерусалим пост“, жената на која „на неформална средба во хотелот Трамп интернешнл во 2019 година, тогашниот претседател Доналд Трамп и ветил дека нема да ги напушти сириските Курди“.
Овде доаѓаме до непознатото, кое предизвикува паника во редовите на ПКК, па тие трчаат наоколу барајќи поддршка – Грција и Франција веќе ја дадоа. ЈПГ се наши сојузници, громови од Атина и Париз – Доналд Трамп. ЈПГ, инаку, е вооруженото (терористичко) крило на гореспоменатата партија. Дали Трамп, како што вети за време на изборната кампања, ќе ги повлече американските војници кои ги штитат терористите таму? Кој знае, веројатно и самиот не го знае тоа. Доколку реши да го исполни своето ветување и овојпат всушност да го спроведе повлекувањето на американските сили од нелегалната окупација, постојат сите шанси на преговорите на линијата Дамаск-Рожава.
Друга непозната за опстанокот на ПКК е Абдула Оџалан, основачот и водачот на терористичката организација, кој отслужува доживотна казна затвор како единствен затвореник на островот Имрали во Мраморното Море. Имено, откако Девлет Бахчели покрена иницијатива да му се даде шанса на Оџалан да направи нешто добро и да повика на разоружување и распуштање на ПКК, а по некои не сосема јасни и децидни пораки кои Оџалан и ги пренесе на делегацијата која неколкупати го посети, наскоро се очекува негово јавно објавување. Никој не знае што и кога ќе каже (некои предвидуваат дека тоа би можело да биде уште на 15 февруари), но лесно може да биде пресуден момент не само за Турција, туку и за целиот регион.
„Нова страница не само во Сирија, туку и во целиот регион“ се отвора и покрај отпорот. Кога станува збор за Сирија, Турција е локомотивата што ја движи.
Автор: Будимац
