Традицијата и обичаите се нешто посебно во Турција и нешто што Турците како народ љубоморно го чуваат. Тие цврсто се држат до своите ставови, обичаи и традиции, а некои од обичаите кои се специфични за таа клима се свадбените обичаи.
Свршувачка бохча, посети (мираз кој се носи во куќата кај мажот), капење на невестата во амам, ноќ на кана, а потоа свадбена веселба. Ноќта со Хена (К`на) е еден од обичаите за кои сите горе-долу слушнале. Палењето кна на рацете, танцувањето и дружењето само со женскиот дел од семејството и пријателите е нешто што го прави овој обичај посебен. Но со таа ноќ се поврзува и песната „Јуксек Јуксек Тепелери Ев Курмасинлар“, во слободен превод значи „Да не градат куќа на високи ридови“. Во продолжение на песната се пее и: „Asrı asrı memlekete kız vermesinler“, што во слободен превод би значело „Не давајте девојки (не мажете ќерки) во далечни земји“ … Во ноќта на Хена се пее песната „Јуксек, јуксек тепелере ев курмасинлар“. А на таа песна најчесто плачат девојките, идните млади, покрај неа плачат и сите присутни.
Што се крие зад песната:
Зад таа песна се крие тешка и тажна приказна за една млада девојка по име Зејнеп, поради што е воспоставен обичајот – пеење на таа песна, или песна која Зејнеп всушност ја испеала од тага. Според преданијата на староседелците на Турција, убавицата по име Зејнеп живеела во турскиот град Текирдаг. Зејнеп, која била сон на секој човек, наполнила 16 години и заминала на свадба каде ја запознала љубовта на нејзиниот живот, или така мислела.
Момчето по име Али и Зејнеп се заљубиле во моментот кога се виделе. Тоа било, како што велат, љубов на прв поглед. Се разбира, како и сите млади луѓе, тие сакале веднаш да се венчаат. Нивните семејства се согласиле, а убавата Зејнеп се омажила за Али. Среќната Зејнеп со својот изабраник да живее во село на рид, три дена и три ноќи далеку оддалечено од нејзините родители.
После тоа, Зејнеп не ги видела своите родители цели седум години. Копнежот по нив била болка која и ја прободувала душата, а секој ден болката станувала се понеподнослива. За малку колку да ја ублажи болката, Зејнеп излегувала на тој рид, кој се наоѓал во нејзиниот двор и ќе ја запеела познатата турска народна песна „Јуксек, јуксек тепелере, ев курмасинлар“ што во слободен превод би значело „Нека не градат куќа на високи ридови“. Како што нејзината болка стануваше се поголема и поголема, сопругот на Зејнеб, Али, кој повеќе не ја сакал својата Зејнеп како порано, почнал да ја мрази и тепа. Младата Зејнеп не можела да го поднесе суровото однесување на нејзиниот сопруг, се разболела и „паднала“ во кревет“.
Кога родителите на Зејнеба го слушнале ова, веднаш отишле кај нивната ќерка да ја посетат. Сепак, нејзината состојба била многу лоша. Зејнеп, и покрај нејзината многу тешка состојба, продолжила да ја пее истата песна во кревет. Иако дојдоа, задоцнија. Нејзините родители не успеаја да го згаснат копнежот што со години се наталожил во нејзиното срце и душа. Набргу потоа Зејнеп умира во прегратките на мајка си и татко ѝ. Од тој ден, секоја вечер на кна започнува обичајот да се пее песната „Јуксек, јуксек тепелере ев курмасинлар“, која беше предупредување за родителите дека она што младата Зејнеп го преживеала, ниту една девојка повеќе да не го доживее.
Dirilis Postasi/Balkan News
