Појдовната точка на анализата, објавена во „The National Interest“, е тврдењето дека проблемот во Газа не е недостаток на планови, туку недостаток на политичка решителност и оперативна имплементација. Анализата нагласува дека стабилизацијата не може да се условува со доброволно разоружување на Хамас, бидејќи таков пристап во пракса би значел бесконечни одложувања. Јасно е дека клучните политички актери не ја презеле одговорноста потребна за итна интервенција.

Анализата го задржува доминантниот западен пристап, според кој Хамас е претставен како главен извор на проблемот, додека Израел е речиси целосно прилагоден и неговото влијание врз ситуацијата во Газа е игнорирано.

Клучната пречка за реконструкција е Хамас, кој сè уште ја задржува воената моќ и територијалното влијание, тврди анализата. Ова води до двоен политички и безбедносен ќорсокак. Израел не може да ги повлече своите трупи без безбедносни гаранции, додека арапските држави одбиваат да ја финансираат реконструкцијата поради ризикот дека нов конфликт би го уништил секој инфраструктурен напредок. Така, Газа е оставена во вакуум, со парализирани страни и цивилното население кое го носи товарот.

Анализата идентификува три можни стратегии. Првата опција е воена акција од страна на Израел со поддршка од САД. Оваа опција логично може да го ослаби Хамас, но доаѓа со висока цена во цивилни жртви, прекин на хуманитарната помош и непредвидливо времетраење на конфликтот. Балансирањето на безбедносните и хуманитарните интереси претставува значителни ризици, а политичкиот исход останува неизвесен.

Втората опција е меѓународен модел на управување со палестинска техничка администрација. Оваа стратегија е здрава, но оперативно послаба. Недоволно развиените механизми за разоружување на Хамас, бавната фазна имплементација и недостатокот на капацитет за борба против корупцијата го зголемуваат ризикот од политички и административен неуспех, што дополнително би ја поткопало довербата на граѓаните и меѓународните донатори.

Третата опција, Системот за снабдување со Газа, се потпира на приватен капитал и приватни безбедносни структури за веднаш да започне со обнова на делови од Газа. Оваа стратегија прагматично ги заобиколува политичките и финансиските блокади, овозможувајќи одредено олеснување од хуманитарната криза. Иако не е идеална, анализата заклучува дека во моментов е најефикасна бидејќи дава брзи резултати во контролирани услови, ограничувајќи ја изложеноста на странските држави на конфликтот.