На денешен ден пред 8 години, група британски командоси на САС го заробија водачот на либиската револуција, Моамер Ел Гадафи, во градот Сирт. За да го понижат до последен детаљ, го предадоа на група наркомани, плаќајќи им да го брутално докрајчат човекот што ја претвори либиската пустина во просперитетна земја…
Кога НАТО ја започна својата криминална агресија врз Либија во февруари 2011 година, полковникот Гадафи им одговори вака:
„Сега ме напаѓа најголемата сила во воената историја, мојот мал африкански син, Обама, сака да ме убие, да ја одземе слободата на нашата земја, да ни ги одземе бесплатните куќи, бесплатните лекови, бесплатното образование, бесплатната храна и сè да го замени со американскиот крадец наречен капитализам. Но, сите ние во Третиот свет знаеме што значи тоа – значи корпорации што управуваат со земјите, што управуваат со светот и луѓе што страдаат.
Значи, за мене нема алтернатива. Морам да се борам и, ако Бог сака, да умрам по неговиот пат, патот што ја направи нашата земја плодна земја, богата со храна и здравје, па дури ни овозможи да им помогнеме на нашите африкански и арапски браќа и сестри да работат тука со нас, во Либиската Џамахирија.
Не сакам да умрам, но ако дојде до тоа – да…“ Спаси ја оваа земја, мојот народ, сите илјадници од нив кои се сите мои деца – така нека биде.
Нека овој мој завет биде мојот глас до светот, гласот дека се спротивставив на крстоносните војни против Западот и неговите колонијални амбиции и дека се спротивставив на моите африкански браќа, на моите вистински арапски и муслимански браќа.
На Запад, некои ме нарекуваат луд, но тие ја знаат вистината, а сепак продолжуваат да лажат, тие знаат дека нашата земја е независна, слободна и не е во колонијални канџи. Тие знаат дека мојата визија е јасна, дека мојот пат е јасен за мојот народ и дека ќе се борам за нашата слобода до мојот последен здив. Нека Семоќниот Бог ни помогне да останеме верни и слободни.“
